Zorg verlenen in coronatijd

In maart brak de coronacrisis uit. Inmiddels is het december en zitten we er nog steeds middenin. Hoe is het om zorg te verlenen in deze bizarre tijd? Wij spraken met verzorgende IG Kimberly Scholten (26). Zij vertelt hoe zij het werk de afgelopen maanden heeft ervaren. Ook heeft zij tips voor klanten om de zorg makkelijker te maken. Want ook zij gelooft: samen komen we hier doorheen.  

“Ik weet nog precies waar ik was toen ik het nieuws hoorde over de eerste besmetting in Nederland.  Ik was op bezoek bij mijn oma, toen ik een telefoontje kreeg. Dat was op 27 februari. De eerste besmette persoon woont in Loon op Zand en daar kom ik ook vandaan. Ik heb net als deze man carnaval gevierd, dus de kans was natuurlijk aanwezig dat wij met dezelfde mensen in contact zijn geweest. Ik heb voor de zekerheid meteen mijn manager gebeld. Ik zou zelf op vakantie gaan in maart, naar Krakau. Die vakantie ging niet door.” 

Up to date  

Toen Kimberly haar manager belde om te vragen wat ze moest doen, wist ze al dat corona veel impact zou gaan hebben. “Ik vond het fijn dat Actief Zorg meteen na de eerste besmetting berichten op ons intranet plaatste”, vertelt ze. “Vanaf dat moment zijn we altijd up to date gehouden. Zo ervaar ik het. Er is meteen een team opgezet dat ons op de hoogte hield en vertelde waar we rekening mee moesten houden. Een onbekend virus dat door het land raast; zoiets ingrijpends had ik in mijn 6,5 jaar bij Actief Zorg nog niet eerder meegemaakt.” 

Coronaboxen 

Afstand houden was vanaf het begin de belangrijkste maatregel van Actief Zorg. Dat is voor medewerkers die helpen in de huishouding over het algemeen makkelijker dan voor medewerkers die direct aan het bed staan. Daarom werden er voor de verzorging en verpleging extra beschermingsmiddelen beschikbaar gesteld. Kimberly: “Daar waren we dankbaar voor, want we kregen deze boxen toen er nog veel schaarste was. Alle benodigde beschermingsmiddelen zaten erin. Uiteindelijk bleek het in onze wijken overigens niet vaak nodig te zijn; tijdens de eerste golf hadden we maar één cliënt bij wie we in pak naar binnen moesten. Die bleek uiteindelijk ook negatief te zijn. Tijdens de tweede golf hebben we gelukkig ook nog geen corona patiënten gehad.” 

Pak aan 

Die ene keer dat het pak aan ging herinnert Kimberly zich nog goed: “We moesten ons buiten aankleden. Gelukkig was het voorjaar, dus viel het mee met de kou. We droegen een schort met lange mouwen, een plastic schort, bril, medisch mondkapje en twee lagen handschoenen. Want het had zo kunnen zijn dat we de man moesten verschonen; dan zijn je handschoenen vies en moet je daaronder tóch beschermd zijn. Ook moesten we alles desinfecteren en in een speciale afvalzak doen.” Kimberly vond het niet vervelend om in pak te staan, maar wel zwaar: “Het was warm en benauwd. Je komt als mummie binnen en klanten zien niet wie ze voor zich hebben. De bril beslaat continu. Eigenlijk ben je tegelijkertijd zorg aan het leveren én in gevecht met je outfit. Daarbij kost het veel tijd.” Om niemand te besmetten, hebben ze de klant altijd aan het einde van de route verzorgd.  

Weinig klanten die zorg stopzetten 

Kimberly en haar klanten zijn niet echt bang geweest. Het waren vooral de familieleden met vragen: “We kregen veel mailtjes en telefoontjes van familie. Die wilden graag weten hoe we het aanpakken. Er zijn maar een paar klanten geweest die de zorg hebben stopgezet omdat ze zelf kousjes aan wilden doen en even geen hulp wilden bij het douchen. De instelling van de meeste klanten van Kimberly: als het zo is, dan is het zo. “Dat is deels nuchterheid, maar sommige klanten kwamen er pas later achter wat de gevolgen kunnen zijn”, legt Kimberly uit. Wat zij zelf het lastigst vond is de eenzaamheid: “Onze klanten hebben weinig familie gezien, alleen wij komen langs; het zorgpersoneel. Die afstand is moeilijk voor ze; je merkt hoe ze steeds meer de aandacht missen en een knuffel. Ze krijgen gewoon geen knuffels meer! Dat vind ik lastig om te zien.” 

Mondkapje verplicht 

Kimberly houdt zich zo goed mogelijk aan de regels, daarom is ze niet bang voor corona. Een van de recentere maatregelen is het standaard dragen van een mondkapje per 1 oktober. Dat vindt ze wél lastig: “Je moet dit mondkapje drie uur aan één stuk door dragen. Dat vind ik moeilijk. Tussendoor mag je niet eten en drinken, bovendien is het erg warm. Moet je nagaan als je iemand doucht in een stomende badkamer. 

Wat de klant kan doen  

De klanten kunnen het onze medewerkers een stuk makkelijker maken. Kimberly: “Wij vinden het belangrijk dat onze klanten zich net zo goed aan de regels houden als wij dat doen. Dat is niet voor iedereen even eenvoudig hoor. Er zijn klanten met psychische problemen die zich niet bewust zijn van alles wat ze doen. Aan de andere kant: wij komen daar wel in huis. Dus ik zou graag al onze klanten op het hart willen drukken: geef het door als je klachten hebt. En houd je aan de regels van de overheid.  En houd je aan de regels van de overheid.” 

Eindelijk vakantie 

Vlak na het interview begint de vakantie van Kimberly. Die is zeer welkom, want de afgelopen maanden waren best zwaar: “De emoties van klanten hebben het meeste indruk op mij gemaakt. Sommige waren erg verdrietig om de situatie en moesten huilen. Die verplichte afstand vind ik daardoor extra moeilijk. In de ochtend willen klanten vaak een bakkie doen en dat zit er gewoon niet in. Ze waren al vaak alleen, zonder bezoek hebben ze soms helemaal niks. En je kunt niks voor ze doen. Vaker videobellen zou een oplossing zijn, dat doen we nu al met sommige klanten.  Zo is er toch meer aandacht. De meeste klanten zijn echter niet opgegroeid met deze technologie en vinden het lastig. Ik denk dat de gevolgen steeds heftiger worden als dit nog veel langer duurt. Mensen komen in een isolement en krijgen misschien wel psychische problemen. Dat baart mij zorgen. Ik hoop dan ook dat er in het nieuwe jaar wat meer perspectief komt. Juist ook voor onze klanten. Tot die tijd blijven wij binnen de mogelijkheden ons uiterste best doen voor het geluk van onze klanten.”